μπαρ.
στο
μισοσκόταδο πίνω με σχεδόν τελετουργικό
τρόπο την μπύρα μου.
κάθε
γουλιά με φέρνει πιο κοντά σε μια πλαστική
πραγματικότητα.
το
ίδιο κάνουν και όλοι όσοι είναι γύρω
μου.
άλλα
τίποτα από αυτά δεν έχει σημασία.
το
κορίτσι στο κέντρο του μπαρ είναι αυτό
που κερδίζει το ενδιαφέρον όλων.
αυτή
με την φιδίσια γλώσσα.
περιφέρετε
στο χώρο σαν να είναι το λημέρι της.
αυτή
το αρπακτικό και εμείς τα ανήμπορα
θύματα της.
η
διχαλωτή γλώσσα της αισθάνεται τον αέρα
ψάχνοντας να βρει το επόμενο της θύμα.
και
εμείς αποσβολομένοι θύματα της ίδιας
ζωτικής της ενεργείας της περιμένουμε
άπλα πιο θα είναι το επόμενο θύμα της.
τσιγάρο
προσπαθώ να ξεφύγω.
κοιτάω
τα μπουκάλια με το αλκοόλ αραδιασμένα
στο πίσω τοίχο του μπαρ.
νομίζω
ότι από μέσα βγαίνουν νεράιδες που με
καλούν σε ένα παθιασμένο φιλί μαζί τους.
ο
διονυσιακός χορός μας διακόπτετε μόνο
από την αιθέρια κίνηση της.
περιφέρεται
μέσα στο μπαρ σαν να της ανήκουμε.
πίνω
και άλλο από την μπύρα μου νομίζοντας
ότι έτσι θα της ξεφύγω.
άλλα
μάταια.
μια
κίνηση του λαιμού της με κάνει ξανά
σκλάβο της.
πίνω
και καπνίζω βυθιζόμενος σε μια δίνη
αλκοόλ ανήμπορος να αντιδράσω στην
σαγηνευτική της δύναμη.
το
κορίτσι του μπαρ μας εξουσιάζει όλους.
ωσάν
σαν μια άλλη εύα που μας προσφέρει το
απαγορευμένο μήλο.
