Αναρωτιέμαι όταν κοιτάω ,στο καθρέφτη, και βλέπω την αδειανή μου τη ψυχή
Το γέρικο ,το δεντρό, που έχει ριζώσει εκεί βαθιά πως μεγαλώνει πια...
Τα φύλλα του ξερά και τα κλαδιά του απόξερα
μον' στην καρδιά του εκεί βαθιά λίγο το δάκρυ τρέχει
και το ποτίζει στοργικά μέχρι και να στερέψει
και εάν ψάχνει λίγο φως μόνο για να θεριέψει
αυτό που βρίσκει μονάχα λίγη θολούρα μόνο
μες στις ουσίες που ξυπνά δεν έχει άλλο λόγο
πάρα να ψάξει και να βρει την άβυσσο του μόνο...
Νύμφη του φεγγαριού ένα φιλί σου μόνο σου ζητώ……
Στου φεγγαριου μου την αυλη
σε γνωρισα μα εισουνα φευγατη
σαν των ματιων σου την πηγη
γυρευα να ξεδιψασω
και σαν την βρηκα μια ευχη
Νύμφη του φεγγαριού ένα φιλί σου μόνο σου ζητώ……
Μα η ευχη μα η ευχη
καταρα εγινε ζωη
και αν η ζωη μου γυρεψε
να βρει την νυμφη σου
φεγγαρι μου γλυκο δωσ’ μου
ζωη ξανα ξανα να την κοιταξω
κι αν όλα αυτα που ζησαμε
σαν ονειρο χαθουν
στο λεω εγω στο λεω εγω
ποτε ξανα να μην ξαναρθεις
για να μου πεις πως η ευχη
ξανα δεν θα ‘ρθει
Νύμφη του φεγγαριού ένα φιλί σου μόνο σου ζητώ……
